Η Διαφημιζόπληκτη: Το έναυσμα

Πριν από λίγο καιρό διάβασα στη Lifo ένα άρθρο για «Vintage διαφημίσεις με σατανικά παιδάκια, όπως ήταν ο τίτλος του». Το άρθρο αυτό ήταν που με ώθησε να υλοποιήσω την ιδέα αυτού του ιστολογίου, που τριγύριζε πολύ καιρό τώρα στο μυαλό μου.

Ουσιαστικά η Άλκηστη Γεωργίου, που επιμελήθηκε το άρθρο, παρουσίασε κάποιες εικονογραφημένες διαφημίσεις εποχής με μια άλλη ματιά. Ίσως να βρήκε τις όχι και τόσο πετυχημένες, όπως θα δείτε. Συγκεκριμένα της έκανε εντύπωση το γεγονός ότι τα παιδάκια που απεικονίζονται σε αυτές έχουν βγει λίγο πιο μοχθηρά, κατά τη γνώμη της, απ’ ότι θα έπρεπε για το σκοπό της εκάστοτε διαφήμισης. Και δεν έχει και πολύ άδικο με μια πρώτη ματιά! Κοιτάζοντας τα, όμως, λίγο καλύτερα μερικά από αυτά δε μου φαίνονται τόσο παράταιρα.

Βλέπω δηλαδή αδημονία στο βλέμμα ή ενθουσιασμό. Δε μπορώ να μη σκεφτώ λοιπόν, ότι όπως αναφέρει κι η ίδια στην αρχή του άρθρου, όλο αυτό γίνεται γιατί πλέον έχουμε άλλη αισθητική. Η φωτογραφία και οι μέθοδοι επεξεργασίας της μας δίνουν πλέον τα πιο τέλεια αποτελέσματα. Άρα μας είναι δύσκολο να νοιώσουμε κάτι άλλο πέρα απ’ το ότι κάτι δεν πάει καλά με τις συγκεκριμένες εικονογραφήσεις. Πιστεύω πως αν σκεφτούμε την αισθητική της εποχής, από τη μόδα, την τέχνη αλλά και τα πρόσωπα που έχουν αλλάξει από τότε δε θα μας ξενίζουν τόσο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε κιόλας, ότι κι η επιλογή του παιδιού-μοντέλου μπορεί να ήταν λανθασμένη (βλ. παιδάκι με πεταχτά κι αραιά δοντάκια που είναι χαριτωμένο μεν αλλά στην εικονογράφηση πως το αποτυπώνεις;). Επίσης, θεωρώ πως θα εκτιμούσαμε δεόντως την προσπάθεια του καλλιτέχνη να αποδώσει με το χέρι στο χαρτί τέτοια περίπλοκα συναισθήματα, που πολλές φορές κι οι καλύτεροι ηθοποιοί αποτυγχάνουν να πετύχουν.

Και κάπως έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω κι εγώ να παραθέτω δημόσια τη γνώμη μου για τις διαφημίσεις που τελικά όλοι αγαπάνε να μισούν!!!

Και κάποιες, κατά τη γνώμη μου, πετυχημένες vintage διαφημίσεις με παιδάκια όχι και τόσο "σατανικά"!!!